Jan de Vries is geboren in het Friese St.-Jacobiparochie, waar hij als kleine jongen
ook opgroeide. Na zijn lagere school deed hij L.T.S motorvoertuigen, waarvan hij ook het
diploma behaalde.
Na school ging hij bij Jager motoren in Leeuwarden werken als monteur en in die tijd
begon hij ook grasbaanraces te rijden. De techniek die hij hier leerde kwam hem
later goed van pas bij het wegracen, want op de grasbaan leerde hij uitstekend het driften 
van de beide wielen te controleren.
Na een oproep van de Dhr. van Veen, waar hij jonge rijders zocht om de door in Amsterdam
verder ontwikkelde Kreidler racers te bemannen.
Hiervoor kwamen diverse rijders opdraven en na een strenge selectie werd Jan de Vries
samen met Aalt Toersen uitverkoren om vanaf dat moment de kleine rode van Veen racers
te bemannen in het Nederlandse Kampioenschap.
Aalt was eerste rijder en had dus ook de beschikking over het snelste materiaal. Materiaal
wat verder werd ontwikkeld door de heren zelf in samenwerking met Jan Smit.

van Veen kreidler uit de beginjaren

Jan woonde in die tijd nog in Friesland en moest veel heen en weer reizen maar toen hij later
bij van Veen in vaste dienst kwam ging Jan in Purmerend wonen waar hij nu nog steeds
woont samen met zijn vrouw Rommy.
Nadat Aalt in 1966 de titel in het Ned. kampioenschap veroverd had, was het in 1967 de beurt
aan Jan om de titel in de lichste klasse over te nemen en zijn rijden werd steeds sterker. Zo sterk
zelfs dat hij in 1968 zijn eerste GP mocht rijden.
In 1969 rijdt Jan zijn eerste volledige GP seizoen en weet een keurige vierde plaats in de eindstand
in de wacht te slepen middels drie tweede plaaten en twee derde plaatsen. Vijf maal een podium
plaats is natuurlijk niet slecht in je eerste volledige seizoen en dit wordt ook opgemerkt bij Derbi
en Angel Nieto. Nieto, de grote man, rijdend voor de Spaanse Derbi fabriek, is in die jaren
wereldkampioen in de 50cc klasse. Dit kleine, maar o zo snelle mannetje is bloedfanatiek en bijt
zich als een tijger in zijn prooi als ze voor hem rijden en is dan ook heel moeilijk los te rijden, laat
staan te verslaan.

de Vries / Nieto

In 1970 wordt wederom deelgenomen aan het volledige WK en het zou er een worden met veel
succes. De eerste vier GP worden gewonnen door Nieto op Derbi, daarna is het driemaal de
beurt aan Aalt Toersen die nu op Jamathi rijdt om daar de geblesseerde Paul Lodewijks te ver
vangen.  Jan de Vries wint de GP van Italie en pakt zo zijn eerste GP zege .
De resultaten van dit jaar zijn dus een keer eerste, twee keer tweede, en een keer derde. In totaal
goed voor 66 punten en een vijfde plaats in het kampioenschap.
Met deze goede resultaten op zak vond dhr. van Veen het moment aangebroken om een aanval
te gaan doen op de wereldtitel. Niets werd aan het toeval overgelaten en werd zelfs Jorg Muller,
een jonge Duitse ingenieur aangetrokken die voor nog meer pk's moest gaan zorgen.

van Veen / Muller
               
In de winter van 1970 /1971 werd door de heren de Vries en Muller koortsachtig gesleuteld en
getest met de 50cc Kreidler blokjes die voorzien waren van zes versnellingen en waterkoeling.
Schurgers, die inmiddels ook aan de renstal was toegevoegd zorgde voor het fraaie
polyesterwerk en Jaap Voskamp was de verantwoordelijke man voor de frames en dergelijke.
Het resultaat was dat aan het begin van het seizoen 1971 werd gestart met ongeveer 17,5 pk bij
ruim 16.000 toeren. Iedereen was natuurlijk uiterst gespannen, want niemand wist
hoe de krachtsverhoudingen met Nieto/Derbi lagen, want ook in Spanje zat men natuurlijk niet stil.
                
Het resultaat is als volgt: Jan wint vijf keer een Gp, wordt een keer tweede, en een keer derde.
Dit alles is genoeg voor 97 punten en het wereldkampioenschap. Een kampioenschap dat werd
behaald door een relatief klein team, maar met veel enthousiasme en doorzettingsvermogen wisten
zij een grote Spaanse fabriek met een heel sterke Nieto te verslaan. 


Jan op de schouders na de eerste wereldtitel

's Avonds is er een uitgebreid verslag op studiosport wat voor die tijd best bijzonder was. Er
was nog geen Eurosport zoals nu, en bij thuiskomst blijkt het hele dorp uitgelopen te zijn
en zelfs het muziekkorps komt door de straat.
De altijd rustige Jan geniet van zijn succes zonder er al teveel over te zeggen, zo is hij niet, de
tegenpool van Nieto kun je bijna stellen
Waar Nieto vurig en soms onbeheerst is, Is Jan juist erg rustig en mede hierdoor werden er
soms kostbare punten gescoord omdat Nieto zichzelf niet altijd de baas was en zo nog wel eens
onderuit gaat.

In 1972 zal de strijd verder gaan en er zal uiteraard worden geprobeerd om de titel te verdedigen.
Geen gemakkelijke opgaaf, want de Spanjaarden zullen op wraak belust zijn en ook is het afwachten
wat Jamathi zal doen het komende seizoen.

                
                
In de winter wordt het vermogen van de Kreidler op ruim 18 pk gebracht en wordt met
name de betrouwbaarheid onder de loupe genomen en verbeterd.
Het resultaat is een goed lopend motortje met een brede powerband, dat is het toeren
gebied waarin de motor goed vermogen levert.

Al snel blijkt dat het motortje goed draait ten opzichte van de concurrentie, maar Nieto
zou Nieto niet zijn als hij niet vocht als een tijger en de duels waren dan ook om van te
smullen. Vaak lagen de heren maar enkele meters uit elkaar zoals in Assen waar een duel
van start tot Finisch plaats vond, met Nieto op de streep net voor onze landgenoot.
Het publiek (waaronder ik, was mijn eerste TT)  was teleurgesteld. Ze hadden Jan zo graag
op zijn thuiscircuit zien winnen na zijn prachtige wereldtitel van afgelopen jaar, maar het
mocht niet zo zijn en Nieto had toch wel verdiend gewonnen.
Op het podium was Jan erg sportief, hij pakte Nieto bij de hand en stak deze in de lucht
na het aflopen van het Spaanse volkslied. Dit is tekenend voor de sportiviteit van Jan, zo
graag had hij hier het Wilhelmus gehoord voor zijn eigen publiek, maar Nieto won en Jan
toonde ook tegen zijn verlies te kunnen.


TT Assen 1972

Aan het einde van het seizoen was de balans dan ook in het voordeel van Nieto, die de
titel pakte in zowel de 50cc als in de 125 cc
Dit was een mooi kado voor de Derbi fabriek die dat jaar hun zoveel jarig bestaan vierde
als motorfabrikant en daarna besloten zich terug te trekken uit de racerij.
Nieto verhuisde naar het Italiaanse Morbidelli die alleen in de 125cc vertegenwoordigd was
en zo zou Jan in 1973 geen concurentie van Nieto hebben.

Uiteraard werd door Jorg Muller en de zijne het motortje verder verbeterd en aan het begin
van het seizoen lag het vermogen zo rond de 20 pk.
Het seizoen verliep voorspoedig en zonder al te veel tegenslag werd de titel binnen gehaald.
Dit ging gepaard met 5 overwinningen en de enige tegenslag die er dat jaar eigenlijk was,
dat was het uitvallen bij de Dutch TT. Graag had Jan na 2 wereldtitels ook zijn thuis GP
eens gewonnen, maar dat succes heeft hij nooit mogen beleven



Aan het einde van dat jaar gaf Jan te kennen te stoppen met racen, iets wat velen betreurden,
maar wel respecteerden. Hij bleef bij van Veen als monteur werken voor Henk van Kessel
die Jan op moest volgen in de GP's
       

Bij dezen wil ik Jan bedanken voor de prachtige motorsport en
momenten die hij ons liet beleven. Momenten die al lang voorbij
zijn, maar nog steeds vers in ons geheugen zitten omdat ze te mooi
waren om te vergeten.
Ook bedankt voor de gastvrije en gezellige ontvangst bij jullie thuis
tijdens het interview en scannen.

Jan, je bent een waar Kampioen! Groetjes Ben.              

foto's mail Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
interview Jan de vries http://www.youtube.com/watch?v=9jQSs4ddx2Y